эй зи рухсори ту шаб сӯхтан омӯхта шамъ

ای ز رخسار تو شب سوختن آموخته شمع

Ба тамошои ту чун шуъла барафрӯхта шамъ

به تماشای تو چون شعله برافروخته شمع

Зада бар гӯшаи дастор чу гули шаби ҳамаи шаб

زده بر گوشه دستار چو گل شب همه شب

Ҷилвае каз қади раъноӣ ту омӯхта шамъ

جلوه‌ای کز قد رعنای تو آموخته شمع

Баҳри акси ту зи ҳам чашмии ойӣна ба базм

بهر عکس تو ز هم‌چشمی آیینه به بزم

Ба қади хештан аз муми қабои дӯхтаи шамъ

به قد خویشتن از موم قبا دوخته شمع

Хештанро зада бар оташу афтодаи зи по

خویشتن را زده بر آتش و افتاده ز پا

Пеш рӯй ту чу парвонаи пурсӯхтаи шамъ

پیش روی تو چو پروانه پرسوخته شمع

Ҷон чаҳ бошад ки дар ин базм нисорат накунад

جان چه باشد که در این بزم نثارت نکند

Ҳастӣ худ ба таманнои ту афрӯхтаи шамъ

هستی خود به تمنای تو افروخته شمع

Чун ба шогирдем иқрор наёрад қсоӣ

چون به شاگردیم اقرار نیارد قصاب؟

Ки дар ин базми зи ман сӯхтан омӯхта шамъ

که در این بزم ز من سوختن آموخته شمع