Олимиро карда саргардони тавофи кӯии ту

عالمی را کرده سرگردان طواف کوی تو

Май намояди каҷ ба мардуми қиблаи абрӯии ту

می‌نماید کج به مردم قبله ابروی تو

Панҷаи хуршеди бармеи тобад аз рӯй ғазаб

پنجه خورشید برمی‌تابد از روی غضب

Аз ғурури ҳасани зӯру қӯти бозуии ту

از غرور حسن زور و قوت بازوی تو

Дар раҳат аз рӯй шавқ эй қибла ҷон карда ам

در رهت از روی شوق ای قبله جان کرده‌ام

Пушт бар миҳроб то дидам хами абрӯии ту

پشت بر محراب تا دیدم خم ابروی تو

Рӯ ба ҳар ҷое касе дорад барои ҳоҷатӣ

رو به هر جایی کسی دارد برای حاجتی

Ҳаст моро эй шаҳи дармондагони рӯи сӯии ту

هست ما را ای شه درماندگان رو سوی تو

Дар бисоти ишқ чун парвона охир сӯхтем

در بساط عشق چون پروانه آخر سوختیم

эй чароғи ошиқон аз иштиёқ рӯй ту

ای چراغ عاشقان از اشتیاق روی تو

Водӣ ишқаст ва дар гардани ман девона ро

وادی عشق است و در گردن من دیوانه را

Кори сад занҷир барме ояд аз як мӯии ту

کار صد زنجیر برمی‌آید از یک موی تو

Пой то сари адлро нозам ки дар саҳрои ишқ

پای تا سر عدل را نازم که در صحرای عشق

намесетанд боҷ аз шери жёни оҳӯии ту

می‌ستاند باج از شیر ژیان آهوی تو

Даст кӯтоҳаст аз домони оташи хор ро

دست کوتاه است از دامان آتش خار را

Чун кашад қассоби ин оташи Аннани хуии ту

چون کشد قصاب این آتش‌عنان خوی تو