Рахт дар ҷони гудозии оташ тавраст пиндорӣ

رخت در جان‌گدازی آتش طور است پنداری

Забон дар васфи рӯяти шамъ кофураст пиндорӣ

زبان در وصف رویت شمع کافور است پنداری

Дил аз ҳасани ту чун ойӣна пурнураст пиндорӣ

دل از حسن تو چون آیینه پرنور است پنداری

зи ҷӯши гиряи чашмами хона мӯраст пиндорӣ

ز جوش گریه چشمم خانه مور است پنداری

Агар ҳам суҳбати чандини чамани наврустаи шамшодам

اگر هم‌صحبت چندین چمن نورسته شمشادم

Вагар пҳлўншини сад хиёбони сарви озодам

و گر پهلونشین صد خیابان سرو آزادم

Ҳар онгоҳӣ ки ояд ҷилваи қади ту дар ёдам

هر آنگاهی که آید جلوه قدّ تو در یادم

Чунон бархезад аз мизроби ғам аз синаи фарёдам

چنان برخیزد از مضراب غم از سینه فریادم

зи як паймона май чашм мастат карда мадҳушам

ز یک پیمانه می چشم مستت کرده مدهوشم

зи ҳиҷрат то саҳар май сӯзам ва аз гиряи хомӯшам

ز هجرت تا سحر می‌سوزم و از گریه خاموشم

зи мижгони сиёҳат неш гардад дар ҷигари нӯшам

ز مژگان سیاهت نیش گردد در جگر نوشم

Шабӣ каз гулбуни нози ту холӣ бошад оғӯшам

شبی کز گلبن ناز تو خالی باشد آغوشم

Туро эй шоҳи хубон то гузидам чокари ишқам

تو را ای شاه خوبان تا گزیدم چاکر عشقم

Задам то даст бар зулфати парешони хотири ишқам

زدم تا دست بر زلفت پریشان‌‌خاطر عشقم

Дар ин нхҷиргаҳ бо онкии сайди лоғари ишқам

در این نخجیرگه با آنکه صید لاغر عشقم

Серум аз саҷдаи бут ор дорад кофари ишқам

سرم از سجده بت عار دارد کافر عشقم

Надорад гарчи қадре ҳеҷ дар пешати баёни ман

ندارد گرچه قدری هیچ در پیشت بیان من

Биё биншин замонӣ гӯш кун бар достони ман

بیا بنشین زمانی گوش کن بر داستان من

Агар қассоби бастанди андари ин олами забони ман

اگر قصاب بستند اندر این عالم زبان من

Сафи саҳроӣ маҳшар мешавад пар аз фиғони ман

صف صحرای محشر می‌شود پر از فغان من