зи зулфат бӯ намеёбад димоғам

ز زلفت بو نمی‌یابد دماغم

Ба хӯни дида май сӯзади чароғам

به خون دیده می‌سوزد چراغم

Маро дар дили бади ин пайкони ҳиҷрон

مرا در دل بُد این پیکان هجران

Наҳодӣ аз ҷафо бар синаи доғам

نهادی از جفا بر سینه داغم

Чу шодӣ аз висолаш нест мо ро

چو شادی از وصالش نیست ما را

Чаҳ тадбирам бибояд сохт бо ғам

چه تدبیرم بباید ساخت با غم

Чу имкон нест як гул чидан аз васл

چو امکان نیست یک گل چیدن از وصل

Чаҳ ҳосил эй ҷаҳон аз боғу роғам

چه حاصل ای جهان از باغ و راغم

Ҷаҳон бе рӯй гулрангаш нахоҳам

جهان بی روی گلرنگش نخواهم

Ки аз ҷинат буд бо ӯ фироқам

که از جنّت بوَد با او فراغم

Сабо оварад аз зулфаши насимӣ

صبا آورد از زلفش نسیمی

зи буии он муаттар шуд димоғам

ز بوی آن معطّر شد دماغم

Чу гул аз боғ берун рафт акнӯн

چو گل از باغ بیرون رفت اکنون

Ҳўолт кард ҳиҷронаш ба доғам

حوالت کرد هجرانش به داغم