зи гул бо рӯй ту бошад фироқам
ز گل با روی تو باشد فراغم
Чаро бо рӯй ту бошад марои ғам
چرا با روی تو باشد مرا غم
Набинам ғайри рӯят дар ҷаҳон рӯй
نبینم غیر رویت در جهان روی
Туе дар олам эй чашму чароғам
تویی در عالم ای چشم و چراغم
Басии доғи фироқат дар дилам буд
بسی داغ فراقت در دلم بود
Муҷаддад кардае бар синаи доғам
مجدّد کردهای بر سینه داغم
Маро бо рӯйу қадат эй длором
مرا با روی و قدّت ای دلارام
Фароғат бошад аз бустону боғам
فراغت باشد از بستان و باغم
Ба васлат булбулӣ будам санохон
به وصلت بلبلی بودم ثناخوان
Кунун аз доғи ҳиҷрони ҳамчуи зоғам
کنون از داغ هجران همچو زاغم
Агарна сарви қадат дарбар ояд
اگر نه سرو قدّت در بر آید
Ба дида дар наёяд боғу роғам
به دیده درنیاید باغ و راغم
Насими субҳи буи зулфаш оварад
نسیم صبح بوی زلفش آورد
зи анбар тоза шуд бории димоғам
ز عنبر تازه شد باری دماغم