Он сарви ростии магар аз бӯстони мост
آن سرو راستی مگر از بوستان ماست
Ва ин рӯй ҳамчуи гули магар аз гулистони мост
و این روی همچو گل مگر از گلستان ماست
Омад насими субҳ ки ором ҷон расед
آمد نسیم صبح که آرام جان رسید
Гӯйӣ ки буии зулфи бути длстони мост
گویی که بوی زلف بت دلستان ماست
Оварад накҳатӣ ба димоғу дили заъиф
آورد نکهتی به دماغ و دل ضعیف
Кови қӯти равону дили нотавони мост
کاو قوّت روان و دل ناتوان ماست
Гӯйанд дар чаман ба қад чун санавбар нест
گویند در چمن به قد چون صنوبر نیست
Бррсти ногаҳони қади сарви равони мост
بررُست ناگهان قد سرو روان ماست
Гар сар кашад зи мо қади сарви сеӣ ба ноз
گر سر کشد ز ما قد سرو سهی به ناز
Ҷавраш тавон кашид худоро ки ҷони мост
جورش توان کشید خدا را که جان ماست
Гар бугзарад ба гӯша ӣ бустони равони қадаш
گر بگذرد به گوشهٔ بستان روان قدش
Оради фиғони зор ки рӯҳу равони мост
آرد فغان زار که روح و روان ماست
Чун булбулон ба вақти гули андари миёни боғ
چون بلبلان به وقت گل اندر میان باغ
Аз шавқ рӯй дӯст ба ҳар сӯи фиғони мост
از شوق روی دوست به هر سو فغان ماست
Тӯтии ҷонам аз лаби ту бас наме кунад
طوطی جانم از لب تو بس نمیکند
Донад яқин ки лаъли ту шкрстони мост
داند یقین که لعل تو شکرستان ماست
Судами зи дард ишқ зиёнаст сурбаи сар
سودم ز درد عشق زیانست سر به سر
Фориғи дили оннигор зи суду зиёни мост
فارغ دل آن نگار ز سود و زیان ماست
Зинҳор нашиканӣ чу сари зулфи хештан
زنهار نشکنی چو سر زلف خویشتن
Аҳдии баъӣди рафта ки андари миёни мост
عهدی بعید رفته که اندر میان ماست
Зин беш бар дили ман мискин ҷафо макун
زین بیش بر دل من مسکین جفا مکن
Ҷоно аз он ки ҳуққаи рози ниҳони мост
جانا از آن که حقّه راز نهان ماست
Ҳар чанд аз ин ҷафо ба дили тангам ар кунад
هرچند از این جفا به دل تنگم ار کند
Тадбир ва чора нест ки ҷону ҷаҳони мост
تدبیر و چاره نیست که جان و جهان ماست
Бигузашт ва ғарқа дид марои зи оби дидагон
بگذشت و غرقه دید مرا ز آب دیدگان
Нагирифт дасти ман ки ҳам аз дӯстони мост
نگرفت دست من که هم از دوستان ماست
Ин ҳосил аз ҷаҳони ман , ин бе аноятӣ
این حاصل از جهان من، این بی عنایتی
Донам яқин ки аз сухани душманони мост
دانم یقین که از سخن دشمنان ماست