Чу ман ошуфтаи он зулфу холам

چو من آشفته آن زلف و خالم

Аз ин беҳтар назар мекун ба ҳолам

از این بهتر نظر می‌کن به حالم

Шаби ҳиҷрони ту бас ҷон гудозаст

شب هجران تو بس جان گدازست

Туе чун моҳ ва ман ҳамчун ҳилолам

تویی چون ماه و من همچون هلالم

Манам мӯрии заъиф аз нотавонӣ

منم موری ضعیف از ناتوانی

Макун якбораи ҷонои поймолам

مکن یکباره جانا پایمالم

Ба васлати як шабӣ бинавозам охир

به وصلت یک شبی بنوازم آخر

Ки бигирифт аз ғами ҳиҷрони малолам

که بگرفت از غم هجران ملالم

Биҷуз мадҳат наёяд бар забонам

بجز مدحت نیاید بر زبانم

Биҷуз рӯят набошад дар хаёлам

بجز رویت نباشد در خیالم

Агар бар васл ту ёбам шабии даст

اگر بر وصل تو یابم شبی دست

Кафи пои туро дар дидаи молам

کف پای تو را در دیده مالم

Бигӯям шамае дарди дили худ

بگویم شمه‌ای درد دل خود

Дар он ҳазрат агар бошад маҷолам

در آن حضرت اگر باشد مجالم

Ба лаби ташна ба ҷони хастаи зи ҳиҷрон

به لب تشنه به جان خسته ز هجران

Ба паҳлу меравад оби зулолам

به پهلو می‌رود آب زلالم

Яқин аз пои даройади пои умед

یقین از پا درآید پای امّید

Агар дастӣ набошад поймолам

اگر دستی نباشد پایمالم

Шабӣ то рӯз хоҳам бо ту бӯдан

شبی تا روز خواهم با تو بودن

Агарчӣ дар паии фикрии маҳолам

اگرچه در پی فکری محالم

Чу чашми ту на махмур ва на мастам

چو چشم تو نه مخمور و نه مستم

Чу зулфу холи ту ошуфтаи ҳолам

چو زلف و خال تو آشفته حالم