Чарое ин чунин фориғи зи ҳолам

چرایی اینچنین فارغ ز حالم

зи дарди ҳиҷри ту то чанд нолам

ز درد هجر تو تا چند نالم

зи ман пурсӣ ки чунӣ ҷонам эй ҷон

ز من پرسی که چونی جانم ای جان

Гирифт аз ҷони худ бе ту малолам

گرفت از جان خود بی تو ملالم

Ба ҳиҷронам бигӯ то кӣ кунӣ қайд

به هجرانم بگو تا کی کنی قید

Шабӣ нанавозӣ охир аз висолам

شبی ننوازی آخر از وصالم

зи оҳи сўзноками зулфи худ байн

ز آه سوزناکم زلف خود بین

Ки ҳолаш шуд парешонтар зи ҳолам

که حالش شد پریشان‌تر ز حالم

Накардӣ аз висолами як замони шод

نکردی از وصالم یک زمان شاد

Басӣ додӣ ба ҳиҷрони гӯшмолам

بسی دادی به هجران گوشمالم

Чаҳ бошад ар ба лутфати шарбати обӣ

چه باشد ار به لطفت شربت آبی

Диҳӣ зон чашмаи оби зулолам

دهی زان چشمه آب زلالم

Магар дар субҳдами оради насимӣ

مگر در صبحدم آرد نسیمی

зи сӯии лутфи ту боди шимолам

ز سوی لطف تو باد شمالم

Камолашро кмоҳӣ чун бигӯям

کمالش را کماهی چون بگویم

Чу ман мадҳуши ҳайрон дар ҷамолам

چو من مدهوش حیران در جمالم

Хаёлаши мӯнис ҷон ҷаҳонаст

خیالش مونس جان جهانست

Вале як дам наёрӣ дар хаёлам

ولی یک دم نیاری در خیالم