зи сӯзи ишқи рахти отшист дар ҷонам

ز سوز عشق رخت آتشیست در جانم

Ки ҷузи висоли тўأши чора Эй наме донам

که جز وصال تواَش چاره‌ای نمی‌دانم

Ба бӯстони висолат чу булбулии мастам

به بوستان وصالت چو بلبلی مستم

Вале зи шавқи ҷамолати ҳазор дстонм

ولی ز شوق جمالت هزار دستانم

Агар ту шавқи ману ҳасани худ наме доне

اگر تو شوق من و حسن خود نمی‌دانی

Ба ҷони ту ки ман ихлос хеш ме донам

به جان تو که من اخلاص خویش می‌دانم

Агарчӣ ҳаст шикастии туро зи суҳбати мо

اگرچه هست شکستی تو را ز صحبت ما

Ман аз висоли ту зин беш сабр натавонам

من از وصال تو زین بیش صبر نتوانم

Ба даст мо набӯд ҷузи сиррӣ , ҷӯи сарви хиром

به دست ما نبود جز سری، جو سر و خرام

Миёни боғи равон то ба пояти афшонам

میان باغ روان تا به پایت افشانم

Манам зи теғи фироқати азими хастау зор

منم ز تیغ فراقت عظیم خسته و زار

Магари висол ту бошад давои дармонам

مگر وصال تو باشد دوای درمانم

Ҳикояти шаби васлаши з ман мапурс эй дил

حکایت شب وصلش ز من مپرس ای دل

Ки ман ба рӯй чу моҳаши зи дидаи ҳайронам

که من به روی چو ماهش ز دیده حیرانم

Ҷаҳони зи ишқи ту ҷонро ниҳода бар кафи даст

جهان ز عشق تو جان را نهاده بر کف دست

Нишаста то чаҳ диҳад оннигор фармонам

نشسته تا چه دهد آن نگار فرمانم