Умрӣаст то чу паргори саргашта дар ҷаҳонам

عمریست تا چو پرگار سرگشته در جهانم

Дар ҳасрати ҷамолат ҳар сӯ ба сари давонам

در حسرت جمالت هر سو به سر دوانم

Ҳар чанд нотавонам дар дарди рӯзи ҳиҷрон

هرچند ناتوانم در درد روز هجران

Ҷон май даҳум ба ишқати чндонкаҳ ме тавонам

جان می‌دهم به عشقت چندان که می‌توانم

Аз ҳиҷр дар малолами вази дард чанд нолам

از هجر در ملالم وز درد چند نالم

Бификан назар ба ҳолам чун зору нотавонам

بفکن نظر به حالم چون زار و ناتوانم

Бозоӣ ва бар дили ман раҳмӣ бикун нигоро

بازآی و بر دل من رحمی بکن نگارا

Кандар фироқи рӯят бар лаб расед ҷонам

کاندر فراق رویت بر لب رسید جانم

Рӯҳу равони мо буд бингар ба боғи комрўз

روح و روان ما بود بنگر به باغ کامروز

Бар ҷӯйбори дидаи сервисати баси равонам

بر جویبارِ دیده سرویست بس روانم

Гуфтам ки сарви болоаши орм ба бар замонӣ

گفتم که سرو بالاش آرم به بر زمانی

Борӣ ба бар наёрам ман бахт хеш донам

باری به بر نیارم من بخت خویش دانم

Фарёд эй азизон каз дарди доғи ҳиҷрон

فریاد ای عزیزان کز درد داغ هجران

Шуд фош аз оби дидаи сиррӣ ки бади ниҳонам

شد فاش از آب دیده سرّی که بُد نهانم

Чу дидае ва чун дил чун ҷону рӯҳ дар дил

چو دیده‌ای و چون دل چون جان و روح در دل

Чун зикр ту набошад пайваста бар забонам

چون ذکر تو نباشد پیوسته بر زبانم