Пуштами з фироқ шуд хам

پشتم ز فراق شد خم

Кам нест зи дидаи рӯзу шаби нам

کم نیست ز دیده روز و شب نم

Шуд риши дилами зи неши ҳиҷрон

شد ریش دلم ز نیش هجران

Ҷузи васл тўأш мабод марҳам

جز وصل تواَش مباد مرهم

Охири мададӣ ки ҷони ғамгин

آخر مددی که جان غمگین

Омад ба лаб эйнигорам аз ғам

آمد به لب ای نگارم از غم

Ин оташи сўзноки ҳиҷрон

این آتش سوزناک هجران

Хунобаи з дида ронад ҳрдм

خونابه ز دیده راند هر دم

Май байнам ва бо ман вФоҷўӣ

می‌بینم و با من وفاجوی

Аз ҷавр ва ҷафо намекунӣ кам

از جور و جفا نمی‌کنی کم

Бунёди ситами ниҳодае боз

بنیاد ستم نهاده‌ای باز

Бар мо бигузашт ва бугзарад ҳам

بر ما بگذشت و بگذرد هم

Чун чашми ту нотавон бимонадам

چون چشم تو ناتوان بماندم

Чун зулфи ту кори рафтаи дарҳам

چون زلف تو کار رفته در هم

Аз ёру диёри даври гаштам

از یار و دیار دور گشتم

Бар хоки мазаллати аўФтодм

بر خاک مذلّت اوفتادم

Гӯйанд ки ҳамдамии надорӣ

گویند که همدمی نداری

Моро ба ҷаҳон ғамаст ҳамдам

ما را به جهان غمست همدم