Дар серум ҳаст ки сар дар сари кор ту кунам

در سرم هست که سر در سر کار تو کنم

Ҷон нахоҳам ки буд бе рухи ту дар баданам

جان نخواهم که بود بی رخ تو در بدنم

Солҳо то шаби ҳиҷрони ту бар ман гузарад

سالها تا شب هجران تو بر من گذرد

Ки зи дарди ғами ишқати мижа бар ҳам назанам

که ز درد غم عشقت مژه بر هم نزنم

Ба ду чашми ту ки чун зулфи ту бар моҳи рахт

به دو چشم تو که چون زلف تو بر ماه رخت

Ҳрдми ошуфтау шӯрида ва бе хештанам

هر دم آشفته و شوریده و بی خویشتنم

Сари таслим чу ҳукмаст марои андари пеш

سر تسلیم چو حکمست مرا اندر پیش

Лекин эй дӯсти дамӣ чун бинавозӣ назанам

لیکن ای دوست دمی چون بنوازی نزنم

Ба хаёли қаду рухсори ту дар фасли баҳор

به خیال قد و رخسار تو در فصل بهار

Иттифоқан гузар афтод ба сӯии чаманам

اتّفاقاً گذر افتاد به سوی چمنم

Сарв дидам ки ба болой ҷаҳон ме нозед

سرو دیدم که به بالای جهان می‌نازید

Гули рух аз ғунча бурун кард ки моҳи саманам

گل رخ از غنچه برون کرد که ماه سمنم

Гуфтам эй боди сабо зуд бидам то бар дӯст

گفتم ای باد صبا زود بدم تا بر دوست

Гар маҷолӣ буд онҷо ки бигӯе суханам

گر مجالی بود آنجا که بگویی سخنم

Гӯ ки ман бе рухи зебоу қади раъноят

گو که من بی رخ زیبا و قد رعنایت

Гули куҷо май бараму сарви равонро чаканам

گل کجا می‌برم و سرو روان را چه کنم

Зуд башитоб кигар бар сари хоками гузарӣ

زود بشتاب که گر بر سر خاکم گذری

Аз туфи оташи дили сӯхтаи ёбии кафанам

از تف آتش دل، سوخته یابی کفنم

Ёди лаъли лаби ту пеш шукр ме кардам

یاد لعل لب تو پیش شکر می‌کردم

Нешикар даст бароварду бузад бар даҳанам

نیشکر دست برآورد و بزد بر دهنم

Пеши лаъли лабат ар ғунча даҳан бигушоед

پیش لعل لبت ار غنچه دهن بگشاید

Бизанам бар даҳан ӯ ҳамаи дарҳами шиканам

بزنم بر دهن او همه در هم شکنم