Дили зи танҳоӣ ба ҷон омад надонам чун кунам

دل ز تنهایی به جان آمد ندانم چون کنم

Ҳар замон аз оташи дили дидаро пар хӯн кунам

هر زمان از آتش دل دیده را پر خون کنم

эй ду зулфи кофарати худ сари фурӯи норад ба мо

ای دو زلف کافرت خود سر فرو نارد به ما

эйнигор моҳи рухгар сад ҳазор афзӯн кунам

ای نگار ماهرخ گر صد هزار افزون کنم

Дар шаби ҳиҷрони з рӯй чун зару симоби ашк

در شب هجران ز روی چون زر و سیماب اشک

Гар ту май хоҳии ҷаҳониро аз он қорун кунам

گر تو می‌خواهی جهانی را از آن قارون کنم

Ман ҷаҳони байнро зи баҳр диданат хоҳам вале

من جهان بین را ز بهر دیدنت خواهم ولی

Гар ту фармое зи роҳи ҳасраташ берун кунам

گر تو فرمایی ز راه حسرتش بیرون کنم

Чун кунам аз бе вафои дилбари шикоят бо касе

چون کنم از بی وفا دلبر شکایت با کسی

Гар кунам ҳам шиквае аз толеъ ворун кунам

گر کنم هم شکوه‌ای از طالع وارون کنم

Гар баборами ашки хунин аз ҷафояш давр нест

گر ببارم اشک خونین از جفایش دور نیست

Лек аз он тарсам ки ногуҳи олимӣ Ҷайҳун кунам

لیک از آن ترسم که ناگه عالمی جیحون کنم