Номи ту қӯти дилу дайнам

نام تو قوّت دل و دینم

Назарӣ кун ба ман ки мискинам

نظری کن به من که مسکینم

Ғами айём бар дилам борӣаст

غم ایام بر دلم باریست

Баси гарони вази замонаи ғамгинам

بس گران وز زمانه غمگینم

Ман надонам чаро замонаи чунин

من ندانم چرا زمانه چنین

Камарӣ бастааст бар кинам

کمری بسته است بر کینم

Фалак бевафо бигӯ то чанд

فلک بی وفا بگو تا چند

Ҷон бисӯзӣ ба ҷаври чандинам

جان بسوزی به جور چندینم

Ин ҷафоҳо ки май кашем аз ту

این جفاها که می‌کشیم از تو

Ҷумла аз бахти хеш май байнам

جمله از بخت خویش می‌بینم

Як замон аз замона дам назанам

یک زمان از زمانه دم نزنم

Ки на дардии з ғусса барчинам

که نه دردی ز غصّه برچینم

Гўиёи модари замонаи маро

گوییا مادر زمانه مرا

Карда он бе ҳифози нафринам

کرده آن بی حفاظ نفرینم

Ки дилат хуш мабод аз даврон

که دلت خوش مباد از دوران

Ғусса бар ҷон шудаст барчинам

غصّه بر جان شده‌ست برچینم

Зонкаҳи гаштам ба арса чун шаҳи мот

زآنکه گشتم به عرصه چون شه مات

Неки саргаштаи ҳамчуи фарзинам

نیک سرگشته همچو فرزینم

То ба чанд эй фалак ту бинишонӣ

تا به چند ای فلک تو بنشانی

Гирди ҳиҷронаш бар ҷаҳони байнам

گرد هجرانش بر جهان بینم