Гар насими кӯй ӯ дорад мусулмонони насим

گر نسیم کوی او دارد مسلمانان نسیم

Ҷони ҳаме бояд фидо кардани насимашро на сим

جان همی باید فدا کردن نسیمش را نه سیم

Рӯзгорами бас мушавваш кардае чун зулфи худ

روزگارم بس مشوّش کرده‌ای چون زلف خود

Бе ту дар тан менахоҳам ҷони ширини ҳақи алӣам

بی تو در تن می‌نخواهم جان شیرین حق علیم

Гар буд бо дӯст дӯзах ҳаст фирдавси барин

گر بود با دوست دوزخ هست فردوس برین

Варна бе ӯ кӣ тавонам дид ҷиноти Наим

ورنه بی او کی توانم دید جنّات نعیم

Ваъда Эй додӣ ки комат май даҳуми як шаб бидиҳ

وعده‌ای دادی که کامت می‌دهم یک شب بده

Ваъдаи худро вафо кун одатаст ин аз Карим

وعده خود را وفا کن عادتست این از کریم

Гар хароҷи зулфу лаълати малик ҳам бошад равост

گر خراج زلف و لعلت ملک هم باشد رواست

Бо ду зулфи ҳамчуи ҷим ва бо даҳон ҳамчу мем

با دو زلف همچو جیم و با دهان همچو میم

Ҳар замони хуяти азизи ман дигаргун ме шавад

هر زمان خویت عزیز من دگرگون می‌شود

эй дариғогар туро будӣ мизоҷии мустақӣм

ای دریغا گر تو را بودی مزاجی مستقیم

Ҷузи ғамат дар дил наёяд ҳар замон дар ишқи ту

جز غمت در دل نیاید هر زمان در عشق تو

Ҷуз хаёлат нест моро мӯнису ёру надим

جز خیالت نیست ما را مونس و یار و ندیم

Оҳанӣни пӯлодро оҳи дили ман нарм кард

آهنین پولاد را آه دل من نرم کرد

Воин дил чун санг ӯ бар мо намегардад раҳим

واین دل چون سنگ او بر ما نمی‌گردد رحیم

Сол ҳо бигузашт то ёдам наёрад дар ҷаҳон

سال‌ها بگذشت تا یادم نیارد در جهان

Худ наме гӯйӣ ки ҳаргизи банда Эй дорам қадим

خود نمی‌گویی که هرگز بنده‌ای دارم قدیم