Ба боғ шуд дили ман субҳдам ба гул чидан

به باغ شد دل من صبحدم به گل چیدن

Муроди ман буд аз гули ҷамол ӯ дидан

مراد من بود از گل جمال او دیدن

Гирифтаи дасти нигорӣ ба даст дар бустон

گرفته دست نگاری به دست در بستان

Ба завқ дар чаману лолаи зори гардидан

به ذوق در چمن و لاله زار گردیدن

Чаҳ хуш буд сари зулфин печ дар печиш

چه خوش بود سر زلفین پیچ در پیچش

Ба гоҳи бӯса рубудан ба даст печидан

به گاه بوسه ربودن به دست پیچیدن

зи сарви қомати раъноӣ ӯ ба вақти канор

ز سرو قامت رعنای او به وقت کنار

Ҳазор дарди тавон аз миён ӯ чидан

هزار درد توان از میان او چیدن

Чу наргис арча шуд озоди қоматаш чаҳ хушаст

چو نرگس ارچه شد آزاد قامتش چه خوشست

Бунафшаи вори марои хоки поши бўшидн

بنفشه وار مرا خاک پاش بوشیدن

Ду чашми масти ту бар ҳол ман наме бахшад

دو چشم مست تو بر حال من نمی‌بخشد

Агарчӣ саҳл буд пеши масти бахшӣдан

اگرچه سهل بود پیش مست بخشیدن

зи абри раҳмати ҳақ гарчи гиря хуш бошад

ز ابر رحمت حق گرچه گریه خوش باشد

Хушаст низ чу гули зи офтоб хандидан

خوشست نیز چو گل ز آفتاب خندیدن

зи шоҳи моти ҷафояши ъност бар дили ман

ز شاه مات جفایش عناست بر دل من

Намонад чора ӣ мо ғайри арсаи барчӣдан

نماند چارهٔ ما غیر عرصه برچیدن

Сухан зиёда магӯӣ эй ҷаҳон ки ҳайф буд

سخن زیاده مگوی ای جهان که حیف بود

Гуҳар ба дасти хирад додан ва насанҷидан

گهر به دست خُرد دادن و نسنجیدن