Мӯят ба офтоби рух эй ҷон раҳо макун

مویت به آفتابِ رخ، ای جان رها مکن

Шабро зи субҳ рӯй ки гуфтат ҷудо макун

شب را ز صبح روی که گفتت جدا مکن

Бо дӯстон вафо куну зин беш сар мапӣч

با دوستان وفا کن و زین بیش سر مپیچ

Аз мо ва бар дили ман хаста ҷафо макун

از ما و بر دل من خسته جفا مکن

Аз ки шунидае бути ма рӯй бе вафо

از که شنیده‌ای بت مهروی بی وفا

Бо мухлисони хеш ҷафо кун вафо макун

با مخلصان خویش جفا کن وفا مکن

Ҳастӣ табиби дарди дили хастагони ҳиҷр

هستی طبیب درد دل خستگان هجر

Дарди маро ки гуфт худоро даво макун

درد مرا که گفت خدا را دوا مکن

Бегона хуй гаштае эй нозанин чаро

بیگانه خوی گشته‌ای ای نازنین چرا

Зини бештари ҷафои ту барин ошно макун

زین بیشتر جفا تو برین آشنا مکن

Тарки хатое аз ту хато нест булъаҷаб

تُرک خطایی از تو خطا نیست بوالعجب

Як раҳ вафо намой ва аз ин пас хато макун

یک ره وفا نمای و از این پس خطا مکن

эй подшоҳи сӯрату маънии ту дар ҷаҳон

ای پادشاه صورت و معنی تو در جهان

Раҳмат ки гуфт бар ман зор гадо макун

رحمت که گفت بر من زار گدا مکن