Он хўшдлӣ куҷо шуд ва он рӯзгори ман

آن خوشدلی کجا شد و آن روزگار من

Вони қомат чу сарви равоннигор ман

وآن قامت چو سرو روان نگار من

Корами зи дасти рафтау боРоми зи ғам ба дил

کارم ز دست رفته و بارم ز غم به دل

Аз рӯй марҳамат назарӣ кун ба кори ман

از روی مرحمت نظری کن به کار من

Зон рӯ ба кӯии дӯст гузорам наме фитад

زان رو به کوی دوست گذارم نمی‌فتد

Бигирифт ашки дида ӣ ман раҳгузори ман

بگرفت اشک دیدهٔ من رهگذار من

Ғам доманам гирифт ба дасти ҷафо аз онк

غم دامنم گرفت به دست جفا از آنک

Як лаҳза ғам намехӯрдам ғмгсори ман

یک لحظه غم نمی‌خوردم غمگسار من

эй нур ҳар ду дидаи зи ҳиҷрон рӯй ту

ای نور هر دو دیده ز هجران روی تو

Ошуфтаи ҳамчуи зулф ту шуд рӯзгори ман

آشفته همچو زلف تو شد روزگار من

Будам зи лаъли бода ӣ ту маст ва бе хабар

بودم ز لعل بادهٔ تو مست و بی خبر

Бишикаст чашми масти ту ҷонои хумори ман

بشکست چشم مست تو جانا خمار من

Зорӣ ман гирифт ҷаҳонӣ ба ҳиҷр ва ӯ

زاری من گرفت جهانی به هجر و او

Ҳаргиз назар накард ба аҳволи зори ман

هرگز نظر نکرد به احوال زار من