Макун ту рӯй чу хуршеди худ ниҳон аз ман

مکن تو روی چو خورشید خود نهان از من

Ки дар фироқи баромади ду сад фиғон аз ман

که در فراق برآمد دو صد فغان از من

Равон ба пой ту кардам дилӣ ки буд маро

روان به پای تو کردم دلی که بود مرا

Қарору сабру хиради бстдии равон аз ман

قرار و صبر و خرد بستدی روان از من

Чу сарви ноз агар сӯии боғи бхромӣ

چو سرو ناز اگر سوی باغ بخرامی

Ба ҷои зар ба нисори қадати равон аз ман

به جای زر به نثار قدت روان از من

Сабо бирав бар ёри шикастаи паймонам

صبا برو بر یار شکسته پیمانم

Бипурс дилбари моро ба сад забон аз ман

بپرس دلبر ما را به صد زبان از من

Пас аз салому тҳит чу бе шумори диҳӣ

پس از سلام و تحیت چو بی شمار دهی

Бигӯ бигӯӣ худоро ба длстон аз ман

بگو بگوی خدا را به دلستان از من

Ки рафт то ту бирафтӣ қарор аз дили мо

که رفت تا تو برفتی قرار از دل ما

Чарост он рухи зебои чунин ниҳон аз ман

چراست آن رخ زیبا چنین نهان از من

Гузашти ишқи ман ва ту зи хусраву ширин

گذشت عشق من و تو ز خسرو و شیرین

Аз он зананд ба ҳар кӯчаи достон аз ман

از آن زنند به هر کوچه داستان از من

Ба ҳиҷр рӯй ту баси нотавону мискинам

به هجر روی تو بس ناتوان و مسکینم

Бабради ишқи рахти тоқат ва тавон аз ман

ببرد عشق رخت طاقت و توان از من

Чу нест ҳеҷ насибами зи шодии шаби васл

چو نیست هیچ نصیبم ز شادی شب وصل

Малули ман зи ҷаҳон дар ғаму ҷаҳон аз ман

ملول من ز جهان در غم و جهان از من