Дида дар оби равон ва лаб киштаст маро

دیده در آب روان و لب کشتست مرا

Бо рухи дӯсти ҷаҳон боғ биҳиштаст маро

با رخ دوست جهان باغ بهشتست مرا

Тарки ҷӯйу лаби дилҷӯй намеёрам гуфт

ترک جوی و لب دلجوی نمی‌یارم گفت

Чаҳ тавон кард чу ин табъ ва сириштаст маро

چه توان کرد چو این طبع و سرشتست مرا

Саргузаштами зи ғамат дӯш ндонӣ ки чаҳ буд

سرگذشتم ز غمت دوش ندانی که چه بود

Оби чашм аз серум эй дӯст гузаштаст маро

آب چشم از سرم ای دوست گذشته‌ست مرا

Мижа бар ҳам натавонам задани андари шаби ҳиҷр

مژه بر هم نتوانم زدن اندر شب هجر

Ки висоли ту дар ин дида нишастаст маро

که وصال تو در این دیده نشسته‌ست مرا

Рӯй бинмоӣ ба ҷони ту ки андари шаби тор

روی بنمای به جان تو که اندر شب تار

Рухи зебои ту монанди Фрштсти маро

رخ زیبای تو مانند فرشته‌ست مرا

Чун тавонам ҳазар аз меҳри ту кардани ҷоно

چون توانم حذر از مهر تو کردن جانا

Ояти ишқи ту бар сар чу нбштсти маро

آیت عشق تو بر سر چو نبشته‌ست مرا

Гуфтамаш хурда ба хирадони ғамат беш мгир

گفتمش خرده به خردان غمت بیش مگیر

Гуфт тадбир чаҳ ? чун хуй дуруштаст маро

گفت تدبیر چه؟ چون خوی درشتست مرا