Ман надидам эй дили саргаштаи ҷузи бедоди азу

من ندیدم ای دل سرگشته جز بیداد ازو

намекунам ҳар лаҳзае сад дод ва сад фарёди азу

می‌کنم هر لحظه‌ای صد داد و صد فریاد ازو

Ҷузи ғаму андӯҳи азу ҳосил нашуд ҳаргизи маро

جز غم و اندوه ازو حاصل نشد هرگز مرا

эй мусулмонони шабӣ ҳаргиз нагаштам шоди азу

ای مسلمانان شبی هرگز نگشتم شاد ازو

Ҷони ман дар оташи ҳиҷрон маҳбӯбон бсухт

جان من در آتشِ هجرانِ محبوبان بسوخت

Бас ки дар сар ҳар дамами савдоӣ хом афтод азу

بس که در سر هر دمم سودای خام افتاد ازو

Бар сари хок раҳам бинишонад ва зад оташ ба мо

بر سر خاک رهم بنشاند و زد آتش به ما

Нест бории ин замон дар дасти ман ҷузи боди азу

نیست باری این زمان در دست من جز باد ازو

Дил ҷавобам дод гуфтои ин сухан бо дидаи гӯ

دل جوابم داد گفتا این سخن با دیده گو

з онкӣ мебошад ҳмшиаҳи ишқро бунёди азу

زآنکه می‌باشد همشیه عشق را بنیاد ازو

Чун зи дасти дидау дили ман дар обу оташам

چون ز دست دیده و دل من در آب و آتشم

Дидаро дар хӯн кунам ва онгаҳ кунам фарёди азу

دیده را در خون کنم و آنگه کنم فریاد ازو

Онкии ин айёри шаҳрошӯб бо мо ме кунад

آنکه این عیار شهرآشوب با ما می‌کند

Гар марои орӣ буд ҳаргиз наёрам ёди азу

گر مرا عاری بود هرگز نیارم یاد ازو

Гаштам аз ҷони банда ӣ он қаду боло дар ҷаҳон

گشتم از جان بندهٔ آن قد و بالا در جهان

Зонкаҳ шуд дар бӯстони сарви чамани озоди азу

زآنکه شد در بوستان سرو چمن آزاد ازو

Чун ба бустон бугзарад рӯзӣ ба нози он срўноз

چون به بستان بگذرد روزی به ناز آن سروناز

Аз қад уфтад бе такаллуфи қомати шамшоди азу

از قد افتد بی تکلف قامت شمشاد ازو