То маро шуд сояи зулфати паноҳ

تا مرا شد سایه زلفت پناه

Гашт аз ошуфтагии ҳолами табоҳ

گشت از آشفتگی حالم تباه

намекунам аз пуштии зулфи каҷат

می‌کنم از پشتی زلف کجت

Хонаи дилро ба дасти худ сиёҳ

خانه دل را به دست خود سیاه

Гӯиё дар васфи зулфу холи тест

گوئیا در وصف زلف و خال تست

Ҳосили ин байт чун кардам нигоҳ

حاصل این بیت چون کردم نگاه

Дар сари зулфи ту сад Лайлии асир

در سر زلف تو صد لیلی اسیر

Дар занхдони ту сад Юсуф ба чоҳ

در زنخدان تو صد یوسف به چاه

Дидаи мардум дор бошад чашми ту

دیده مردم دار باشد چشم تو

Хотир мардум намедорад нигоҳ

خاطر مردم نمی دارد نگاه

Чанд резади хӯн ҳар бечора Эй

چند ریزد خون هر بیچاره ای

Чанд гирад нукта бар ҳар бе гуноҳ

چند گیرد نکته بر هر بی گناه

Хок роҳат шуд вуҷӯдам то магар

خاک راهت شد وجودم تا مگر

Уфтадат рӯзии гузар бар хоки роҳ

افتدت روزی گذر بر خاک راه

Раҳматӣ кун бар гадои хештан

رحمتی کن بر گدای خویشتن

Чун шудӣ бар малики хӯбии подшоҳ

چون شدی بر مُلک خوبی پادشاه

Оҳи ман дар санг хоро кард асар

آه من در سنگ خارا کرد اثر

Дар дили сангин ту нагирифт оҳ

در دل سنگین تو نگرفت آه

Ҳаркасӣ дорад паноҳӣу маро

هرکسی دارد پناهی و مرا

Нест ҷуз дар сояи лутфати паноҳ

نیست جز در سایه لطفت پناه

То ҷаҳон бошад паноҳи ман туе

تا جهان باشد پناه من تویی

Бар ҷаҳони охир назар кун гоҳи гоҳ

بر جهان آخر نظر کن گاه گاه