эй савдо дидаам рӯй чу моҳ

ای سواد دیده‌ام روی چو ماه

Дили гирифта дар сари зулфати паноҳ

دل گرفته در سر زلفت پناه

Бо рух чун моҳу қади ҳамчуи сарв

با رخ چون ماه و قد همچو سرو

Вази ду абрӯии каҷу чашми сиёҳ

وز دو ابروی کج و چشم سیاه

Бо қад чун ёсамину лаъли лаб

با قد چون یاسمین و لعل لب

Як ҷиҳат кардам бидон зулфи дўтоаҳ

یک جهت کردم بدان زلف دوتاه

Ин ҳамаи макр ва фусун кард ӯ ба чашм

این همه مکر و فسون کرد او به چشم

То ба афсунами бабради охири зи роҳ

تا به افسونم ببرد آخر ز راه

Абрӯии фаттону чашми масти ту

اَبروی فتّان و چشم مست تو

Хӯни мо охири бирезади бигноаҳ

خون ما آخر بریزد بیگناه

Сарви сими андомро дар бӯстон

سرو سیم اندام را در بوستان

Гӯи з рӯй лутф кун дар мо нигоҳ

گو ز روی لطف کن در ما نگاه

То шавад чун кимиёи хокии танам

تا شود چون کیمیا خاکی تنم

Зон назари ҷонои зи коми неки хоҳ

زان نظر جانا ز کام نیک خواه

Бар сари хокам гузар кун то зи меҳр

بر سر خاکم گذر کن تا ز مهر

Рустаи бинии як ҷаҳони меҳри гиёҳ

رُسته بینی یک جهان مهر گیاه

Як назар бар мо фикан аз рӯй лутф

یک نظر بر ما فکن از روی لطف

Чун туе бар ҳар ду олами подшоҳ

چون تویی بر هر دو عالم پادشاه