Он дидаи байн ки чун ба ҷафо мекунад нигоҳ

آن دیده بین که چون به جفا می‌کند نگاه

Бо онкии барад дар сари зулфаши дилами паноҳ

با آنکه برد در سر زلفش دلم پناه

Ҷоно чаро ба хӯни дилами ташна Эй макун

جانا چرا به خون دلم تشنه‌ای مکن

Охир бигӯ ки чист марои ҷузи вафои гуноҳ

آخر بگو که چیست مرا جز وفا گناه

Ҷузи онкии дил ба зулфи ту додем дар вафо

جز آنکه دل به زلف تو دادیم در وفا

Кардем хона ӣ дили худро ба ғами сиёҳ

کردیم خانهٔ دل خود را به غم سیاه

Бинавоз хотири ман мискини з рӯй лутф

بنواز خاطر من مسکین ز روی لطف

Зин беш ҳамчу зулф макун ҳол ӯ табоҳ

زین بیش همچو زلف مکن حال او تباه

Чашмам бадухт сӯзани тақдир дар азал

چشمم بدوخت سوزن تقدیر در ازل

Дастам гирифт шавқу ббрдми шабии зи роҳ

دستم گرفت شوق و ببردم شبی ز راه

Нашунидае ки дасти қазоу қадар чаҳ кард

نشنیده‌ای که دست قضا و قدر چه کرد

Афканди Юсуфи дили мисрӣ ба қаъри чоҳ

افکند یوسف دل مصری به قعر چاه

Доне ки ҳоли ин дили мискини з ишқ чист

دانی که حال این دل مسکین ز عشق چیست

Ишқи ту ҳамчуи кӯҳу тан хастаам чу коҳ

عشق تو همچو کوه و تن خسته‌ام چو کاه

Хӯни дилам чу мардум чашмат бирехт зор

خون دلم چو مردم چشمت بریخت زار

эй нур ҳар ду дида чаҳ муҳтоҷ бар сипоҳ

ای نور هر دو دیده چه محتاج بر سپاه

Шоҳои ғами ҷаҳон ба азин хур ки рӯзи ҳашар

شاها غم جهان به ازین خور که روز حشر

Доман бигирадат ба худои дасти додхоҳ

دامن بگیردت به خدا دست دادخواه

Аз ҳодисоти чархи дили сахти одамӣ

از حادثات چرخ دل سخت آدمی

Бишикаст гӯиё ки намегирад антбоаҳ

بشکست گوئیا که نمی‌گیرد انتباه

Фикрӣ намекунанд ки айём бе вафо

فکری نمی‌کنند که ایام بی وفا

Бирабоед аз сарири фалаки оқибати кулоҳ

برباید از سریر فلک عاقبت کلاه