Ташнаи дарди фироқати манам эй ҷон дар даҳ

تشنه درد فراقت منم ای جان دردِه

Ҷуръае зон лаби лаълат ки кунад моро ба

جرعه ای زآن لب لعلت که کند ما را بِه

Дилам аз теғи фироқи рух ту маҷрӯҳаст

دلم از تیغ فراق رخ تو مجروحست

Марҳамӣ аз шаби васлат ба ман бедил на

مرهمی از شب وصلت به من بی دل نِه

Ин сухан чун бишунид аз ман мискини фии улҳол

این سخن چون بشنید از من مسکین فی‌الحال

Тарк сармаст барошуфт ва камон кард ба зиҳ

تُرک سرمست برآشفت و کمان کرد به زِه

Тири мижгон ба камони хонаи абрӯаши ниҳод

تیر مژگان به کمان خانه ابروش نهاد

Ончунон бар дил мо зад ки фалаки гуфтои зиҳ

آنچنان بر دل ما زد که فلک گفتا زه

Дида бигушоӣу назари сӯии ман хаста фикан

دیده بگشای و نظر سوی من خسته فکن

Ки марои ранги рух аз ҳиҷр ту шуд ҳамчун ба

که مرا رنگ رخ از هجر تو شد همچون به

Гуфта буданд закотӣ ту бихоҳ аз ҳасанаш

گفته بودند زکاتی تو بخواه از حسنش

Бӯсае хостам аз лаъли лабаши гуфтои даҳ

بوسه‌ای خواستم از لعل لبش گفتا ده

Гуфтам аз лутфи худо чун ту ҷамолии дорӣ

گفتم از لطف خدا چون تو جمالی داری

Хатар чашм бидонро ту закотӣ май даҳ

خطر چشم بدان را تو زکاتی می‌ده

Рӯзгории аҷабу халқ ҷаҳон булъаҷабанд

روزگاری عجب و خلق جهان بوالعجبند

Нашносанд касеро ки ки ки буд ки ма

نشناسند کسی را که که که بود که مه