Пеши қади ту сеӣ сарви зи пои афтода

پیش قد تو سهی سرو ز پا افتاده

Гули зи шарми рахт эй ҷон ба ҳаёи афтода

گل ز شرم رخت ای جان به حیا افتاده

Қад ҳамчун улфат рост бигӯям сервисат

قد همچون الفت راست بگویم سرویست

Сояаш бар лаби ҷӯ бар сари мо афтода

سایه‌اش بر لب جو بر سر ما افتاده

Меҳри мо бар рух чун моҳи ту имрӯзӣ нест

مهر ما بر رخ چون ماه تو امروزی نیست

Дар азал буд на аз меҳри гёи афтода

در ازل بود نه از مهر گیا افتاده

Ту зи мо фориғ ва мо дар ғами рӯяти гирён

تو ز ما فارغ و ما در غم رویت گریان

Ту чаҳ донеи ғами ман кори марои афтода

تو چه دانی غم من کار مرا افتاده

эй сеӣ сарв ба фарёди дили мо май рас

ای سهی سرو به فریاد دل ما می‌رس

Ки зи болои ту дар доми балои афтода

که ز بالای تو در دام بلا افتاده

Гуфта будам ки ғами ишқи ту пинҳон дорам

گفته بودم که غم عشق تو پنهان دارم

Чаҳ кунам рози зи чашмам ба муллои афтода

چه کنم راز ز چشمم به ملا افتاده

Хотирамро чу сари зулф парешон магузор

خاطرم را چو سر زلف پریشان مگذار

Ки ба рӯй ту чунин бесару пои афтода

که به روی تو چنین بی سر و پا افتاده

То бидидам рухи зебои ту эй ҷону ҷаҳон

تا بدیدم رخ زیبای تو ای جان و جهان

Оташӣ аз лаби лаъли ту ба мо афтода

آتشی از لب لعل تو به ما افتاده