Ҷон дар ғами фироқати дил бар балои ниҳода

جان در غم فراقت دل بر بلا نهاده

Мурғи дили заъифам дар қайдати аўФтодаҳ

مرغ دل ضعیفم در قیدت اوفتاده

Дил бастаам ба зулфат магушояш аз ҳам эй ҷон

دل بسته‌ام به زلفت مگشایش از هم ای جان

Зини рӯ ки дидаи ҷон бар рӯй ту кушода

زین رو که دیدهٔ جان بر روی تو گشاده

Ту шаҳсавори ишқӣ бар бодпои ҳиҷрон

تو شهسوار عشقی بر بادپای هجران

Бо ту чаҳ чора созад бечораи пиёда

با تو چه چاره سازد بیچارهٔ پیاده

Бинишаст пеши қадати сарви чамани зи хиҷлат

بنشست پیش قدّت سرو چمن ز خجلت

Вонгаҳ ба пой мочон бингар ки истода

وانگه به پای ماچان بنگر که ایستاده

Мискини дили заъифам дар олами ҳақиқат

مسکین دل ضعیفم در عالم حقیقت

Гӯйӣ ба ишқи рӯят аз модарии бзодаҳ

گویی به عشق رویت از مادری بزاده

Ихлоси мо ба рӯяти беруни зи ҳад ва ҳасраст

اخلاص ما به رویت بیرون ز حدّ و حصرست

Он дам мабод ин дил берун равад зи ҷода

آن دم مباد این دل بیرون رود ز جاده

Он тарки шӯх чашмаш дорад камони абрӯ

آن ترک شوخ چشمش دارد کمان ابرو

Аз ғамзааш ҳазар кун чун маст шуд зи бода

از غمزه‌اش حذر کن چون مست شد ز باده

Ҷузи ин ва он надонам донам ки чашми масташ

جز این و آن ندانم دانم که چشم مستش

Сад шӯру фитнаи бории андари ҷаҳони ниҳода

صد شور و فتنه باری اندر جهان نهاده

Ҳар шаб чу моҳи коҳам дар ҳасрати висолаш

هر شب چو ماه کاهم در حسرت وصالش

Ҳар рӯзи дарди ишқаш бар ҷони мо зиёда

هر روز درد عشقش بر جان ما زیاده