эй мо ҷаҳону ҷонро бар бод ишқ дода

ای ما جهان و جان را بر باد عشق داده

Вази дида дар фироқати сад ҷӯии хӯни кушода

وز دیده در فراقت صد جوی خون گشاده

Меҳри ту дар дили мо то ҳаст рӯҳ боқӣаст

مهر تو در دل ما تا هست روح باقیست

Бо ишқ чун бзодии модари марои бзодаҳ

با عشق چون بزادی مادر مرا بزاده

Ишқи ту шҳсўорист бар бодпоӣ чун барқ

عشق تو شهسواریست بر بادپای چون برق

Бо ӯ чаҳ гӯна кӯшад мискини дилии пиёда

با او چه گونه کوشد مسکین دلی پیاده

Гӯйии марои малулӣ эй ҷону дил чаҳ гӯям

گویی مرا ملولی ای جان و دل چه گویم

Нохуши дилами зи ҳиҷрони ту сархушии зи бода

ناخوش دلم ز هجران تو سرخوشی ز باده

Бо сарв об мегуфт саркаши чунин чарое

با سرو آب می‌گفت سرکش چنین چرایی

Ту сар кашида ва мо сар дар пяти ниҳода

تو سر کشیده و ما سر در پی‌اَت نهاده

Абрӯӣу чашми хубон дил мебаранд аз он рӯй

ابروی و چشم خوبان دل می‌بَرند از آن روی

Пайвастаи майли дилҳо бар ъорзисти сода

پیوسته میل دلها بر عارضیست ساده