Ду дида бар сари роҳат ниҳодаам бозоӣ

دو دیده بر سر راهت نهاده‌ام بازآی

Балоу ғуссаи азин беш бар ҷаҳони мФзоӣ

بلا و غصّه ازین بیش بر جهان مفزای

Бигир дасти заъифам ба васли хеши шабӣ

بگیر دست ضعیفم به وصل خویش شبی

Мабар чу гесуии партоби хештан дар пой

مبر چو گیسوی پرتاب خویشتن در پای

Агарчӣ аҳд бибастӣ вале яқинам буд

اگرچه عهد ببستی ولی یقینم بود

Ки ҳар сухан ки бигӯе наёварӣ бар ҷой

که هر سخن که بگویی نیاوری بر جای

Биё ва як назар аз рӯй меҳр бо мо кун

بیا و یک نظر از روی مهر با ما کن

Ки ҳаст рӯй чу хуршеди ту ҷаҳони орой

که هست روی چو خورشید تو جهان آرای

Қисм ба чашм чу оҳӯии ту ки сармастам

قسم به چشم چو آهوی تو که سرمستم

Ба буии он ду сари зулфи шӯхи ғолияи соӣ

به بوی آن دو سر زلف شوخ غالیه‌سای

Ба рӯйу мӯии ту онгаҳ ба тоқи абрӯят

به روی و موی تو آنگه به طاق ابرویت

Ба бӯси он ду лаби лаълу шаҳди шкрхоӣ

به بوس آن دو لب لعل و شهد شکرخای

Гар аз фироқи ту ҷонам ба лаб расед аз ғам

گر از فراق تو جانم به لب رسید از غم

з рӯй лутф тараҳҳум куну шабии бозоӣ

ز روی لطف ترحّم کن و شبی بازآی

Ки то ба дидаи таҳқиқи бенгарӣ дар мо

که تا به دیده تحقیق بنگری در ما

Ки бе ту чун бгдозм ба ҳиҷри ҷони Фрсоӣ

که بی تو چون بگدازم به هجر جان فرسای

зи дасти рӯзи фироқат чу чанги бхрўшм

ز دست روز فراقت چو چنگ بخروشم

Ба ҳасрати шаби васлати з нолаам чун ноӣ

به حسرت شب وصلت ز ناله‌ام چون نای