Ту ки хуршеди ҷаҳонӣ ба ҷаҳон май тобӣ

تو که خورشید جهانی به جهان می‌تابی

Аз чаҳ рӯ бо ман бечораи чунин дар тобӣ

از چه رو با من بیچاره چنین در تابی

Охир эй ҷон чаҳ сабаби ҳамчуи сари зулф батон

آخر ای جان چه سبب همچو سر زلف بتان

Бо ман длшдаҳи доими ту чунин бартобӣ

با من دلشده دایم تو چنین برتابی

Охир эй дидаи маҳҷӯри ситами дида чаро

آخر ای دیده مهجور ستم دیده چرا

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . абӣ

........................................... ابی

Ман ба ҳасрати нигарони ту ва мардум гӯйанд

من به حسرت نگران تو و مردم گویند

Бар лаби диҷлау муштоқ чаро бар обӣ

بر لب دجله و مشتاق چرا بر آبی

Мурғи ишқи ту ба ашками ҳамаи шаб ғӯта занад

مرغ عشق تو به اشکم همه شب غوطه زند

Гар ҷаҳон об бигирад чаҳ ғамаши Мурғобӣ

گر جهان آب بگیرد چه غمش مرغابی

Ҳеҷ донеи ту ки хӯни хӯрдае аз дида ӣ мо

هیچ دانی تو که خون خورده‌ای از دیدهٔ ما

эй сеӣ сарв аз он рӯй чунин серобӣ

ای سهی سرو از آن روی چنین سیرابی

Гуфтам эй дил бираву гӯшаи дарвешии гир

گفتم ای دل برو و گوشه درویشی گیر

То ба кӣ риштаи умеди висолаши бофӣ

تا به کی رشته امّید وصالش بافی

ӯ надорад сари мо чанд нишинӣ бар хок

او ندارد سر ما چند نشینی بر خاک

зи оташ ишқ бигӯ то ба кӣ ин бе обӣ

زآتش عشق بگو تا به کی این بی آبی

Чун ки шуд дар сари ғифлати нафас эй умри азиз

چون که شد در سر غفلت نفس ای عمر عزیز

Ҳеҷ рӯзӣ дигарат нест магар дарёбӣ

هیچ روزی دگرت نیست مگر دریابی

Ҳеҷ доне ки марои қофила ӣ умри гузашт

هیچ دانی که مرا قافلهٔ عمر گذشت

Ҳамчунон аз сари ғифлати ту чунин дар хобӣ

همچنان از سر غفلت تو چنین در خوابی

Магар аз файз илоҳӣ бирасад коми ҷаҳон

مگر از فیض الهی برسد کام جهان

Варнае дили ту ба баҳри ғам бе поёбӣ

ورنه ای دل تو به بحر غم بی پایابی