Гар шабӣ рӯй чу моҳи ту ду чашмам дидӣ

گر شبی روی چو ماه تو دو چشمم دیدی

Кӣ чунин шефта дар гирд ҷаҳон гардидӣ

کی چنین شیفته در گرد جهان گردیدی

Дили мангар қад чун сарв ту дидӣ дар боғ

دل من گر قد چون سرو تو دیدی در باغ

Дард аз он қомату болои ту дар дами чидӣ

درد از آن قامت و بالای تو در دم چیدی

Ростӣ гар наниҳодӣ ба хатати сар чу қалам

راستی گر ننهادی به خطت سر چو قلم

Он ҳамаи сарзаниш аз халқ ҷаҳон нишнидӣ

آن همه سرزنش از خلق جهان نشنیدی

Гарчи умеди шаби васл ту додӣ дили мо

گرچه امّید شب وصل تو دادی دل ما

Бе рухи ҳамчуи хури дӯст кӣ оромидӣ

بی رخ همچو خور دوست کی آرامیدی

Гар хаёли ту надодии раҳи мо дар бустон

گر خیال تو ندادی ره ما در بستان

Кӣ зи бустони висолати дили мо гули чидӣ

کی ز بستان وصالت دل ما گل چیدی

Рӯй ту ид Саидаст ва ду абрӯати ҳилол

روی تو عید سعیدست و دو ابروت هلال

Худ ки дидаст ҳилоли ду чунин дар идӣ

خود که دیده‌ست هلال دو چنین در عیدی

Гар бидидӣ ки зи ҳиҷрон чаҳ ба мо ме гузарад

گر بدیدی که ز هجران چه به ما می‌گذرد

Бешаку шоибаҳ бар ҳол ҷаҳон бахшедӣ

بی شک و شایبه بر حال جهان بخشیدی