Чаҳ бошад ар зи ман хастаи дили ту ёди оре

چه باشد ار ز من خسته دل تو یاد آری

зи рӯзгори висолу зи аҳди дилдорӣ

ز روزگار وصال و ز عهد دلداری

Макун ту аҳди фаромӯшу мгсли он паймон

مکن تو عهد فراموش و مگسل آن پیمان

Макаш чу сарви сар аз мо агар вафодорӣ

مکش چو سرو سر از ما اگر وفا داری

зи ҷавру ғуссаи бёзрдаҳ эй дили мо ро

ز جور و غصه بیازرده‌ای دل ما را

Чаҳ бошад ар зи висолам ба лутфи бози оре

چه باشد ار ز وصالم به لطف باز آری

Надодем шбкии коми дили зи лаъли лабам

ندادی‌ام شبکی کام دل ز لعل لبم

Ббрдӣ аз ман бечораи дил ба айёрӣ

ببردی از من بیچاره دل به عیاری

Азизи Мисри дили халқ олимӣ будам

عزیز مصر دل خلق عالمی بودم

Макун чунин ба азизон касе кунад хорӣ ?

مکن چنین، به عزیزان کسی کند خواری؟

Ба хоб дидаам он рӯй ҳамчуи моҳўшш

به خواب دیده‌ام آن روی همچو ماهوشش

Чаҳ бошад ар бинмоед дамӣ ба бедорӣ

چه باشد ار بنماید دمی به بیداری

Ба чашми масту сари зулфи дили зи мо брбўд

به چشم مست و سر زلف دل ز ما بربود

Надоди коми дили мо зиҳии сияҳи корӣ

نداد کام دل ما زهی سیه کاری

Ниҳоди бори ҷаҳон бар дили ман он дилбар

نهاد بار جهان بر دل من آن دلبر

Вафо накард ва ҷафо мекунад ба сари борӣ

وفا نکرد و جفا می‌کند به سر باری

Манам туро зи ҷаҳони банда Эй бидор маро

منم تو را ز جهان بنده‌ای بدار مرا

Ки он замон ба ту зебо буд ҷҳондорӣ

که آن زمان به تو زیبا بود جهانداری