Ба умедӣ ки барояд маи рӯяти саҳарӣ

به امیدی که برآید مه رویت سحری

ё биёбам зи насими сари зулфати хабарӣ

یا بیابم ز نسیم سر زلفت خبری

Ҳамаи шаби шамъи сифат дар ғами рӯят то рӯз

همه شب شمع صفت در غم رویت تا روز

намекунам гиря ки аз субҳ биёбам асарӣ

می‌کنم گریه که از صبح بیابم اثری

Ҳамчуи хокам ба сари кӯии умедати сокин

همچو خاکم به سر کوی امیدت ساکن

То магари срўсФти сӯии ман ореи гузарӣ

تا مگر سرو صفت سوی من آری گذری

Кимиёи хосиятии хоки раҳати гаштам аз он

کیمیا خاصیتی، خاک رهت گشتم از آن

То кунӣ сӯии ман хастаи ҳиҷрони назарӣ

تا کنی سوی من خسته هجران نظری

То ба кӣ бар ман бечора кунӣ ҷавру ҷафо

تا به کی بر من بیچاره کنی جور و جفا

То ба кӣ шод буд аз шаби васлати дгарӣ

تا به کی شاد بود از شب وصلت دگری

Чанд дар оташи ҳиҷрони ту сӯзади дили ман

چند در آتش هجران تو سوزد دل من

То ба кӣ хӯн равад аз дасти ғамат дар ҷгарӣ

تا به کی خون رود از دست غمت در جگری

Киштии васлнигорам ба канорӣ нарасед

کشتی وصل نگارم به کناری نرسید

Даст умед накардам ба майонаш камарӣ

دست امید نکردم به میانش کمری