Чаҳ бошад ар ба ман хаста дил кунӣ назарӣ

چه باشد ار به من خسته دل کنی نظری

Ва ё бипурсӣ аз ҳоли зори ман хабарӣ

و یا بپرسی از حال زار من خبری

Чу хок бар сари роҳат фитодаам чаҳ аҷаб

چو خاک بر سر راهت فتاده‌ام چه عجب

Агар ту бар сари хок раҳе кунӣ гузарӣ

اگر تو بر سر خاک رهی کنی گذری

Марои ту мардумаки дидае ва дар ғами ишқ

مرا تو مردمک دیده‌ای و در غم عشق

Ба рӯй об фикандем бо ту мо сипарӣ

به روی آب فکندیم با تو ما سپری

Шарори оҳи ман аз чарх нилгун бигузашт

شرار آه من از چرخ نیلگون بگذشت

намекунад ба дили ҳамчуи оҳанати асарӣ

نمی‌کند به دل همچو آهنت اثری

Ба тӯҳфаи хостӣ аз ман равон фиристодам

به تحفه خواستی از من روان فرستادم

Ба ғайр ҷон набӯд чун кунем мо ҳзрӣ

به غیر جان نبود چون کنی‌ام ماحضری

Туро чу мо ва ба аз мо басии нгоринст

تو را چو ما و به از ما بسی نگارینست

Ба ҷони ту ки надорем ғайри ту дгарӣ

به جان تو که نداریم غیر تو دگری

Назар ба ҳол ҷаҳон кун дамии з рӯй карам

نظر به حال جهان کن دمی ز روی کرم

Ки ма дареғ намедорад аз ҷаҳони назарӣ

که مه دریغ نمی‌دارد از جهان نظری

Чу ҳалқа май знмти сар ба дар дарӣ бигушоӣ

چو حلقه می‌زنمت سر به در دری بگشای

Ки раҳ наме барам эй дӯсти ҷуз дарат ба дарӣ

که ره نمی‌برم ای دوست جز درت به دری