Он срўнози байн ки чаҳ хуш рост қоматаст

آن سروناز بین که چه خوش راست قامتست

Чун бугзарад ба боғи з қадаш қиёматаст

چون بگذرد به باغ ز قدّش قیامت است

Ҳаркас ки субҳдам назарӣ кард бар қадаш

هرکس که صبحدم نظری کرد بر قدش

Таҳқиқ шуд ки оқибаташ бар саломатаст

تحقیق شد که عاقبتش بر سلامت است

Чун бигузарӣ ба ноз ба бустони сарои дил

چون بگذری به ناز به بستان سرای دل

Сарв аз миёни ҷон ба чаман дар қиёматаст

سرو از میان جان به چمن در قیامت است

Умрӣаст то ки ин дили мискини мустаманд

عمریست تا که این دل مسکین مستمند

Аз шиддати фироқи ту андар маломатаст

از شدّت فراق تو اندر ملامت است

Барадии ту аз барам дил ва додӣ ба дасти ҳиҷр

بردی تو از برم دل و دادی به دست هجر

Мискини дилами зи ғусса ӣ ту дар надоматаст

مسکین دلم ز غصّهٔ تو در ندامت است

Мурғи дилами муқайяди зулф ту шуд зи ҷон

مرغ دلم مقید زلف تو شد ز جان

Некаши нигоҳи дор кунун чун бдомтст

نیکش نگاه دار کنون چون به دامت است

Пайвастаи дил ба субҳи рухи ту чу абрӯят

پیوسته دل به صبح رخ تو چو ابرویت

Дар банди турра ӣ сари зулф чу домтст

در بند طرّهٔ سر زلف چو دامت است

эй моҳи меҳрбон ки ба боми истода Эй

ای ماه مهربان که به بام ایستاده‌ای

Хуршеди ховарии зи дилу ҷони ғломтст

خورشید خاوری ز دل و جان غلامت است

Бо кас вафо накард ҷаҳони хуши бро , дамӣ

با کس وفا نکرد جهان خوش برآ، دمی

Хуш бигузарон ту умр , ҷаҳон чун ба комтст

خوش بگذران تو عمر، جهان چون به کامت است