Бӯ ки он моҳи ман андар чаман ояд рӯзӣ

بو که آن ماه من اندر چمن آید روزی

Ҳоли зори маниши андар назар ояд рӯзӣ

حال زار منش اندر نظر آید روزی

Гарчи печиди Аннан аз ман бечора ба хашм

گرچه پیچید عنان از من بیچاره به خشم

Хабарӣ зон бути бдхў магар ояд рӯзӣ

خبری زان بت بدخو مگر آید روزی

Врчаҳ мастаст чу он наргиси раънои ҳамаи рӯз

ورچه مستست چو آن نرگس رعنا همه روز

Бӯ каз он бехабарӣ бо хабар ояд рӯзӣ

بو کز آن بی خبری با خبر آید روزی

Бо камони хонаи абрӯат . . . . . . .

با کمان خانه ابروت .......

Тири оҳи дили ман бо сипар ояд рӯзӣ

تیر آه دل من با سپر آید روزی

То ба кӣ дар зулмоти шаб ҳиҷрон бошам

تا به کی در ظلمات شب هجران باشم

Офтобии магар аз васл барояд рӯзӣ

آفتابی مگر از وصل برآید روزی

Гули бустони умеди ман хӯн гашта ҷигар

گل بستان امید من خون گشته جگر

Магар аз оби ду чашмам ба сроиди рӯзӣ

مگر از آب دو چشمم به سرآید روزی

Ман ба буии карамаши гирди ҷаҳон май гирдам

من به بوی کرمش گرد جهان می‌گردم

Каз дар лутфи магари бози даройади рӯзӣ

کز در لطف مگر باز درآید روزی