Фаромӯшат чаро шуд меҳрбонӣ

فراموشت چرا شد مهربانی

Магари ҳоли ман бедил ндонӣ

مگر حال من بی دل ندانی

Маро чун дидае эй нури дида

مرا چون دیده‌ای ای نور دیده

Диламро ҷонӣу ҷонами равонӣ

دلم را جانی و جانم روانی

Туро чун ман фаровон банда бошад

تو را چون من فراوان بنده باشد

Маро чун ту набошад каси ту доне

مرا چون تو نباشد کس تو دانی

Чаро эй дилбари таннози борӣ

چرا ای دلبر طناز باری

Диламро барадӣ ва дар қасди ҷонӣ

دلم را بردی و در قصد جانی

Маранҷонам ба ҳиҷрон эй нигорин

مرنجانم به هجران ای نگارین

Ба васлами чора Эй мекун наоне

به وصلم چاره‌ای می‌کن نهانی

Ба боғи ҷон назар кардему дидем

به باغ جان نظر کردیم و دیدیم

Ба чашми мо ту чун сарви равонӣ

به چشم ما تو چون سرو روانی

Ба ҳиҷрамгар бароне чора Эй нест

به هجرم گر برانی چاره‌ای نیست

Ба васламгар навозӣ май туоне

به وصلم گر نوازی می‌توانی

Манеҳ бар хотири мо бори ҳиҷрон

منه بر خاطر ما بار هجران

Чаҳ бошад каз фироқам вораоне

چه باشد کز فراقم وارهانی

зи рӯят то ҷудои гаштам ба ноком

ز رویت تا جدا گشتم به ناکام

Надидам дар ҷаҳони ман шодмонӣ

ندیدم در جهان من شادمانی