Ту рост бар маи тобанда аз шукри даҳанӣ

تو راست بر مه تابنده از شکر دهنی

Қадӣ чу сарви равони сарвро зи гули баданӣ

قدی چو سرو روان سرو را ز گل بدنی

Сазад ки сарви хиромони з пой биншинад

سزد که سرو خرامان ز پای بنشیند

Ба ноз агар бхромӣ ба гӯшаи чаманӣ

به ناز اگر بخرامی به گوشهٔ چمنی

Ба тангнои даҳонат сухан наме гунҷад

به تنگنای دهانت سخن نمی‌گنجد

Дар он даҳан ки ту дорӣ киро расад суханӣ

در آن دهن که تو داری که را رسد سخنی

Миёни маҷмаъи хубон нигоҳ ме кардам

میان مجمع خوبان نگاه می‌کردم

Ту офтобӣу хубони зи анҷуми анҷуманӣ

تو آفتابی و خوبان ز انجم انجمنی

Ба ҳукми ҳуби ватан эй дили ғариби заъиф

به حکم حبّ وطن ای دل غریب ضعیف

зи кӯии ишқи ту хуштар набошадаш ватанӣ

ز کوی عشق تو خوشتر نباشدش وطنی

зи шавқ бар дар ушшоқ дар фироқи рахт

ز شوق بر در عشّاق در فراق رخت

Ҳазор ҷома қабо шуд чаҳ ҷои перҳанӣ

هزار جامه قبا شد چه جای پیرهنی

Ман ва ҳазор чу ман толиб висол тавонад

من و هزار چو من طالب وصال تواند

зи дарди ишқи ту ҳаряки фитода дар мҳнӣ

ز درد عشق تو هریک فتاده در محنی

Ҳазор ҳиялату дастону магар ва фан донам

هزار حیلت و دستان و مکر و فن دانم

Наме расм ба висолат ба ҳеҷ макру фаннӣ

نمی‌رسم به وصالت به هیچ مکر و فنی

Ту подшоҳи ҷаҳонӣ ва ман гадоӣ дарат

تو پادشاه جهانی و من گدای درت

Ба васли ҳамчуи туе худ куҷо расад чу манӣ

به وصل همچو تویی خود کجا رسد چو منی