Ҷоно чаҳ бошад ар назарии сӯй мо кунӣ

جانا چه باشد ار نظری سوی ما کنی

Умеди хастае зи висолат даво кунӣ

امّید خسته‌ای ز وصالت دوا کنی

То бар шаби висоли ту умед баста ам

تا بر شب وصال تو امّید بسته‌ام

Ҷонои ту майл ҳиҷр бигӯ то чаро кунӣ

جانا تو میل هجر بگو تا چرا کنی

Ҳастӣ ту подшоҳи малоҳат чаҳ кам шавад

هستی تو پادشاه ملاحت چه کم شود

Аз рӯй лутфгар назарӣ бар гадо кунӣ

از روی لطف گر نظری بر گدا کنی

Бисёр ваъдае ба вафо кардае кунун

بسیار وعده‌ای به وفا کرده‌ای کنون

Воҷиб буд ки ваъдаи худро вафо кунӣ

واجب بود که وعده خود را وفا کنی

Як дам ба васли хеши ду даст дилам бигир

یک دم به وصل خویش دو دست دلم بگیر

Каз по даромадем ту то кӣ ҷафо кунӣ

کز پا درآمدیم تو تا کی جفا کنی

Ҷонои табиби дарди дили ошиқони туе

جانا طبیب درد دل عاشقان تویی

Аз лаъли лаби магари дили моро даво кунӣ

از لعل لب مگر دل ما را دوا کنی