эй сабои ҳоли дили ман пеши дилбари бозгуӣ

ای صبا حال دل من پیش دلبر بازگوی

Ончӣ дидӣ аз ман длхстаҳ аз оғози гӯй

آنچه دیدی از من دلخسته از آغاز گوی

Гар буд дар маҷлиси ноаҳли зинҳор эй сабо

گر بود در مجلس نااهل زنهار ای صبا

Дам мазан як лаҳза ваон дам дар маҳали рози гӯй

دم مزن یک لحظه وان دم در محل راز گوی

Гӯ намесозад дилами зин беш бо дарди фироқ

گو نمی‌سازد دلم زین بیش با درد فراق

Бо ман бечора ӣ мискини дамии дрсози гӯй

با من بیچارهٔ مسکین دمی درساز گوی

Бо гули хуш бӯ бигӯ корам ба ҷон омад зи ғам

با گل خوش بو بگو کارم به جان آمد ز غم

Бе рухи ошиқи фиребат эй ду дидаи бози гӯй

بی رخ عاشق فریبت ای دو دیده باز گوی

Дар фироқати умр мо бигузашт чун боди хазон

در فراقت عمر ما بگذشت چون باد خزان

Як замонам аз висол хештан бинавоз гӯй

یک زمانم از وصال خویشتن بنواز گوی

Беқаду болои ту аз мо ба сарви нози гӯй

بی قد و بالای تو از ما به سرو ناز گوی

Чун брстии сояи лутфат ба мо андоз гӯй

چون برستی سایه لطفت به ما انداز گوی

Гар туро аз ҳоли зори мо фароғат ҳосиласт

گر تو را از حال زار ما فراغت حاصلست

Ҳам дамии охир ба аҳвол ҷаҳон андоз гӯй

هم دمی آخر به احوال جهان انداز گوی

Мтрбо дрсоз кун авду неу чангу рубоб

مطربا در ساز کن عود و نی و چنگ و رباب

Вончаҳ май гӯйӣ ба назд ошиқон бо сози гӯй

وآنچه می گویی به نزد عاشقان با ساز گوی

Гар бихонӣ як ду байтии дилпазир аз шеъри ман

گر بخوانی یک دو بیتی دلپذیر از شعر من

Дар сробстони ту бо дастони хуши овози гӯй

در سرابستان تو با دستان خوش آواز گوی

Ҳаркиро ҳамчун ту маҷнӯнӣ ба даст ояд вале

هرکه را همچون تو مجنونی به دست آید ولی

Гар буд аҳли хиради ҷону ҷаҳон дар бози гӯй

گر بود اهل خرد جان و جهان درباز گوی