Моӣиму сари кӯии ту ҷоноу гадоӣ

مائیم و سر کوی تو جانا و گدایی

Зон рӯй ки дарди дили моро ту давое

زان روی که درد دل ما را تو دوایی

Ҷонӣу ҷаҳон эй бути манзури худо ро

جانی و جهان ای بت منظور خدا را

Зин беш макун аз ман длхстаҳи ҷудоӣ

زین بیش مکن از من دلخسته جدایی

Бо ин ҳамаи хӯбӣу латофат ки ту дорӣ

با این همه خوبی و لطافت که تو داری

Айбат ҳама инаст ки бемеҳру вафое

عیبت همه اینست که بی مهر و وفایی

Ҳарчанд ки аз шиддати айёми забунам

هرچند که از شدّت ایام زبونم

Бошад ки ба фарёд расад лутфи худоӣ

باشد که به فریاد رسد لطف خدایی

Ҳарчанд туро ваъда каҷ ҳаст нигоро

هرچند تو را وعده کج هست نگارا

Бошад ки чу сарв аз дар мо рости даройӣ

باشد که چو سرو از در ما راست درآیی

Охири ту бад-ӣни қомату болои санавбар

آخر تو بدین قامت و بالای صنوبر

То чанд дил аз халқи ҷаҳонии брбоиӣ

تا چند دل از خلق جهانی بربایی

Ҳаддӣаст ҷафороу з ҳад рафт худо ро

حدّیست جفا را و ز حد رفت خدا را

Бар ҷони ман хастаи ҷафо чанд намое

بر جان من خسته جفا چند نمایی