Дар машк набошад чу сари зулфи ту бӯе

در مشک نباشد چو سر زلف تو بویی

Маро набӯд чун рухи зебои ту рӯе

مه را نبود چون رخ زیبای تو رویی

Кӣ дили бшкибди зи сари зулфи длором

کی دل بشکیبد ز سر زلف دلارام

Чун сабр кунад дидаам аз рӯй никуӣ

چون صبر کند دیده‌ام از روی نکویی

Сабрами ту мФрмои худоро зи шаби васл

صبرم تو مفرمای خدا را ز شب وصل

Зон рӯ ки дилу ишқ ту сангасту сабуе

زان رو که دل و عشق تو سنگست و سبویی

Андари сари майдони ғамат эй дилу дайнам

اندر سر میدان غمت ای دل و دینم

Ишқи ту чу чавгону дили хаста чу гӯйӣ

عشق تو چو چوگان و دل خسته چو گویی

Ҳар чанд ҷафо бар ман дилдодаи писандӣ

هرچند جفا بر من دلداده پسندی

Дил кам накунад аз ғами ишқати сари мӯе

دل کم نکند از غم عشقت سر مویی

Саргаштаи давон дар талабати сарви равонам

سرگشته دوان در طلبت سرو روانم

Бошад ки биёбам зи сари зулфи ту бӯе

باشد که بیابم ز سر زلف تو بویی

Гарчи шаби васли ту ба олам натавон ёфт

گرچه شب وصل تو به عالم نتوان یافت

Ғофил натавон буд чунин аз таку пўиӣ

غافل نتوان بود چنین از تک و پویی

Бар ҳоли ман хаста тараҳҳум нанамое

بر حال من خسته ترحم ننمایی

Он дил натавон гуфт буд оҳану рӯе

آن دل نتوان گفت بود آهن و رویی

Аз оби ду чашмам чу ҷаҳони хуррам ва сабзаст

از آب دو چشمم چو جهان خرّم و سبزست

Як лаҳзаи биё бар сари кишту лаби ҷӯӣ

یک لحظه بیا بر سر کشت و لب جویی