Ҷафо то кӣ кунӣ бар мо нагӯйӣ

جفا تا کی کنی بر ما نگویی

Ба хӯн дида рӯем чанд шӯе

به خون دیده رویم چند شویی

Ба ҷон омад дили ман аз ҷафоят

به جان آمد دل من از جفایت

Макун зин беш бо мо тундхуе

مکن زین بیش با ما تندخویی

Макун зин беш хорӣ бар азизон

مکن زین بیش خواری بر عزیزان

Ки дар олам намонад ҷузи никуӣ

که در عالم نماند جز نکویی

Чу ҷон ва дил бидодам дар ғами ту

چو جان و دل بدادم در غم تو

Бигӯ то аз ман мискин чаҳ ҷӯӣ

بگو تا از من مسکین چه جویی

Дило биншину кунҷи офияти гир

دلا بنشین و کنج عافیت گیر

Ба кӯй бевафоён чанд пўиӣ

به کوی بی وفایان چند پویی

Надорад бо ман ӯ ёрӣ надорад

ندارد با من او یاری ندارد

Ҷаҳон бо дард бедармон чаҳ гӯйӣ

جهان با درد بی درمان چه گویی

Биҷуз сабрат набошад ҳеҷ тадбир

بجز صبرت نباشد هیچ تدبیر

Ки бо дарду ғамаши сангу сабуе

که با درد و غمش سنگ و سبویی

Чу рафтат обрӯ дар ишқи бозӣ

چو رفتت آبرو در عشق بازی

Макун бо табъу хеши сахти рӯе

مکن با طبع و خویش سخت رویی

Ба ҷони ту ки буи меҳрат ояд

به جان تو که بوی مهرت آید

Агар як рӯзи хоки мо ббўиӣ

اگر یک روز خاک ما ببویی