Марои гӯйӣ ки ишқати сари нбштст
مرا گویی که عشقت سر نبشتست
Ки хокамро ба меҳр ту сириштаст
که خاکم را به مهر تو سرشتهست
Наравед дар дилами ҷузи бехи меҳрат
نرویَد در دلم جز بیخ مهرت
Ки тухми меҳри рӯят зуд киштаст
که تخم مهر رویت زود کِشتهست
Чу рӯй ӯ надидам ҳеҷ чеҳрӣ
چو روی او ندیدم هیچ چهری
Банӣ одам набошад ӯ Фрштст
بنی آدم نباشد او فرشتهست
Чаҳ будигар чунин бдхў набӯдӣ
چه بودی گر چنین بدخو نبودی
Нигор хуби рӯро ин сириштаст
نگار خوب رو را این سرشتست
Фурӯи барда ба хӯн дидаам даст
فرو برده به خون دیدهام دست
Нагӯйӣ эй длоромм ки зиштаст ?
نگویی ای دلارامم که زشتست؟
Сарангуштони дилбандам ҳамоно
سرانگشتان دلبندم همانا
Ба хуи ноби дил ушшоқ раштаст
به خو ناب دل عشّاق رشتهست
Ба соидҳои симин то дигар бор
به ساعدهای سیمین تا دگر بار
Кадомин ошиқ бечора киштаст
کدامین عاشق بیچاره کُشتهست
Махӯр ғам дар ҷаҳон хуш бош ҳоле
مخور غم در جهان خوش باش حالی
Басои глбўии моҳи осо ки хиштаст
بسا گلبوی ماه آسا که خشتست