Дар чашми мо хаёли сеӣ сарв бас хушаст

در چشم ما خیال سهی سرو بس خوشست

Қади санавбараш бар мо хуб ва дилкашаст

قد صنوبرش بر ما خوب و دلکشست

Бар ёди он ду рӯй чу гулнору лаъли лаб

بر یاد آن دو روی چو گلنار و لعل لب

Ҳамчун сапанди ҷони ҷаҳонӣ бар оташаст

همچون سپند جان جهانی بر آتشست

Он тарки нимаи маст чаҳ хӯрдаст гўиё

آن ترک نیمه مست چه خورده‌ست گوییا

Каз бода ҳар ду наргис ӯ маст ва сар хушаст

کز باده هر دو نرگس او مست و سر خوشست

Зулфи туро чаҳ буд ки аз боди субҳдам

زلف تو را چه بود که از باد صبحدم

Доим чу хотири ман мискин мушавваш аст

دایم چو خاطر من مسکین مشوّش است

Мо сари ниҳода дар қадами он санам ба роҳ

ما سر نهاده در قدم آن صنم به راه

Сарв қадаш кашида ба ҳар ҷо ва саркашаст

سرو قدش کشیده به هر جا و سرکشست

Рӯзии зи зулфи дӯсти насимӣ ба дил расед

روزی ز زلف دوست نسیمی به دل رسید

Ҷони ҷаҳон ҳануз аз он буи дар ғашаст

جان جهان هنوز از آن بوی در غشست

Аз дасти рӯзи ҳиҷри ту ин нури чашми ман

از دست روز هجر تو این نور چشم من

Дасти дилами зи хӯни ду дида мунаққашаст

دست دلم ز خون دو دیده منقّشست