Дӯшам гирифт аз сари мастинигор даст

دوشم گرفت از سر مستی نگار دست

Гуфтам мадори заҳмат ва аз ман бидор даст

گفتم مدار زحمت و از من بدار دست

Гуфто чаро малул шудӣ аз гирифт ман

گفتا چرا ملول شدی از گرفت من

Гуфтам аз ин сабаб ки надорам ба ёри даст

گفتم از این سبب که ندارم به یار دست

Аҳдӣ кунем тоза ки дар аҳди ишқ ӯ

عهدی کنیم تازه که در عهد عشق او

Гар бар серум занад зи ғамаши рӯзгори даст

گر بر سرم زند ز غمش روزگار دست

Ман сар напечам аз ғами ишқаш ба ҳеҷ рӯй

من سر نپیچم از غم عشقش به هیچ روی

Гар гирадам з рӯй тлтФнигор даст

گر گیردم ز روی تلطّف نگار دست

Гуфтои ту сар бибозӣу дорӣ ба меҳри пой ?

گفتا تو سر ببازی و داری به مهر پای؟

Гуфтам агар диҳад ба ман хастаи ёри даст

گفتم اگر دهد به من خسته یار دست

Охири давои дард дилам кун ки дар ғамат

آخر دوای درد دلم کن که در غمت

Бигусаст дар фироқи ту моро зи кори даст

بگسست در فراق تو ما را ز کار دست

Кардам нисори хоки кафи поти ҷони хеш

کردم نثار خاک کف پات جان خویش

Ҷоно намедиҳад ба аз инам нисори даст

جانا نمی‌دهد به از اینم نثار دست

Сарв арча ростасту сарафроз дар чаман

سرو ارچه راستست و سرافراز در چمن

Лекини қадаши бабради зи сарву чанори даст

لیکن قدش ببرد ز سرو و چنار دست

Гӯй дилам фитод ба майдони ишқ ӯ

گوی دلم فتاد به میدان عشق او

Охири бабради он бути чобуки савори даст

آخر ببرد آن بت چابک سوار دست

Шоҳи ғамат ба қасди дили ман савор шуд

شاه غمت به قصد دل من سوار شد

Охири пиёдаро чаҳ буд бо савори даст

آخر پیاده را چه بود با سوار دست

Бар рӯй чун гулат набӯд ҳеҷ булбулӣ

بر روی چون گلت نبود هیچ بلبلی

Андари ҷаҳон чу банда ӣ мискини ҳазор даст

اندر جهان چو بندهٔ مسکین هزار دست