Ки он лаъли лаб нӯшин гузидаст

که آن لعل لب نوشین گزیده‌ست

Ки меҳратро ба ҷон ва дил харидаст

که مهرت را به جان و دل خریده‌ست

Кунад манъи ман мискин бе дил

کند منع من مسکین بی دل

Касе кон рӯй маҳвашро надидаст

کسی کان روی مهوش را ندیده‌ست

Бишуд умрӣ ки то он дилбар аз мо

بشد عمری که تا آن دلبر از ما

Басони оҳӯӣ ваҳшӣ рамедаст

بسان آهوی وحشی رمیده‌ست

Магари оҳӯ ки машк ояд зи нофаш

مگر آهو که مشک آید ز نافش

Бигард кӯии он ма рӯ чаредаст

به گرد کوی آن مهرو چریده‌ست

Ду дида дар рухи зебоаши бастам

دو دیده در رخ زیباش بستم

Ки васлаши лаъли ҷонамро калидаст

که وصلش لعل جانم را کلیدست

Ниҳоли қоматам аз бори ҳиҷрон

نهال قامتم از بار هجران

Ба бустони фироқ ӯ хмидст

به بستان فراق او خمیده‌ست

Касе ҳоли ман бе дили бидонад

کسی حال من بی دل بداند

Ки таъми шарбат ҳиҷрон чашидаст

که طعم شربت هجران چشیده‌ست

Дилу дасти умеди ман яке рӯз

دل و دست امید من یکی روز

Гулӣ аз гулшан васлаш начедаст

گلی از گلشن وصلش نچیده‌ست

Агарчӣ бор бисёрам ба дил ҳаст

اگرچه بار بسیارم به دل هست

Ҷаҳон дар кӯча ӣ ишқаш хазидаст

جهان در کوچهٔ عشقش خزیده‌ست