Аз сабои зулфи ту эй дӯст парешон ҳоласт

از صبا زلف تو ای دوست پریشان حالست

То парешонеи он ҳасану рахт дар холаст

تا پریشانی آن حسن و رُخَت در خالست

Рӯй бинмоӣ ки дар ҳиҷри ту аз хӯни ҷигар

روی بنمای که در هجر تو از خون جگر

Домани ҷони ман длшдаҳ моломоласт

دامن جان منِ دلشده مالامالست

эй сабои ҳоли дили зори ман хаста бибин

ای صبا حال دل زار من خسته ببین

Пеш дилдор бигӯ ончӣ маро аҳволаст

پیش دلدار بگو آنچه مرا احوالست

Каз фироқи ту чаҳҳо бар сар мо ме гузарад

کز فراق تو چه‌ها بر سر ما می‌گذرد

Зери пои ситаму ҳиҷр чунин помоласт

زیر پای ستم و هجر چنین پامالست

Чун даромад ба фасоҳати бути ширини суханам

چون درآمد به فصاحت بت شیرین سخنم

Тӯтии ҳинди яқини пеш забонаш лоласт

طوطی هند یقین پیش زبانش لالست

Чун алиф буд марои қомати зебо ва кунун

چون الف بود مرا قامت زیبا و کنون

Пушти умеди ман аз бор фироқат доласт

پشت امّید من از بار فراقت دالست

Пеш аз ин хотири мо буд ба васлати дилшод

پیش از این خاطر ما بود به وصلت دلشاد

Воин замон дар ғами ҳиҷрони ту бас бад ҳоласт

واین زمان در غم هجران تو بس بد حالست