Дили ман дар сари зулфат ба домаст

دل من در سر زلفت به دامست

Ба ишқати хоб дар чашмам ҳаромаст

به عشقت خواب در چشمم حرامست

Ҳавои зулфи ту пухтам хирад гуфт

هوای زلف تو پختم خرد گفت

Ки ин андеша аз савдоӣ хомаст

که این اندیشه از سودای خامست

Касе ков бар рухи хубати нигоро

کسی کاو بر رخ خوبت نگارا

На ошиқи гашт ҳамчун ман кадомаст ?

نه عاشق گشت همچون من کدامست؟

Ба боғи ҷони мо ҳар сарви озод

به باغ جان ما هر سرو آزاد

Ба пеши қоматат бар вай қиёмаст

به پیش قامتت بر وی قیامست

зи лаъл ҷон физойат бе насибам

ز لعل جان فزایت بی نصیبم

Дуои давлатат бар ман давомаст

دعای دولتت بر من دوامست

Назар фармо ки хоки роҳи гаштам

نظر فرما که خاک راه گشتم

зи дилбари як назар бар мо тамомаст

ز دلبر یک نظر بر ما تمامست

Надорад бо ман он дилбари вафо лек

ندارد با من آن دلبر وفا لیک

Ҷаҳон аз ҷону дил борӣ ғуломаст

جهان از جان و دل باری غلامست

Ту май доне ки бар ман рӯзи ҳиҷрон

تو می‌دانی که بر من روز هجران

Чу зулфи кофарати доим чу шомаст

چو زلف کافرت دایم چو شامست

Мазан санги фироқат бар дили ман

مزن سنگ فراقت بر دل من

Ки равшани хотири ман ҳамчу ҷомаст

که روشن خاطر من همچو جامست

Агар коми ту душман комем буд

اگر کام تو دشمن کامیم بود

Туро эй ҷони ҷаҳони ҳоле ба комаст

تو را ای جان جهان حالی به کامست