Баннои хотири мо аз ғам ту вайронаст

بنای خاطر ما از غم تو ویرانست

зи сӯзи ишқ рахт оташем дар ҷонаст

ز سوز عشق رخت آتشیم در جانست

Агар зи ман талабади ҷон аз ӯ дареғам нест

اگر ز من طلبد جان از او دریغم نیست

Ҳазор ҷони азизами фидои ҷононст

هزار جان عزیزم فدای جانانست

Ба ид рӯй ту гуфтам ба дил чаҳ чора кунам

به عید روی تو گفتم به دل چه چاره کنم

Ҷавоб дод ки ҷузи ҷони туро чаҳ қурбонаст

جواب داد که جز جان تو را چه قربانست

Биё ки дар шаби васли ту ҷони ширин ро

بیا که در شب وصل تو جان شیرین را

Ниҳода бар кафи дастам ки то чаҳ фармонаст

نهاده بر کف دستم که تا چه فرمانست

Шудаи малули табибони олам аз дардам

شده ملول طبیبان عالم از دردم

Аз он ки дарди марои рӯз васл дармонаст

از آن که درد مرا روز وصل درمانست

зи васли хеши ту маҷмӯ кун дили мо ро

ز وصل خویش تو مجموع کن دل ما را

Ки хотирам чу сари зулф ту парешонаст

که خاطرم چو سر زلف تو پریشانست

Қадами з сар кунаму роҳ шавқ бисипорам

قدم ز سر کنم و راه شوق بسپارم

Ки роҳи каъба ӣ мақсӯдам аз биёбонаст

که راه کعبهٔ مقصودم از بیابانست

Кадоми булбули хуши гӯ чу ман буд дар боғ

کدام بلبل خوشگو چو من بود در باغ

Кадоми гул чу рухи дӯст дар гулистонаст

کدام گل چو رخ دوست در گلستانست

Сазад ки гар наравад пои норван ки дигар

سزد که گر نرود پای نارون که دگر

Хаҷали зи қомати раъноаш сарв бустонаст

خجل ز قامت رعناش سرو بستانست

Биёи зи ёди ғамаши гӯ ки бар гули рӯйиш

بیا ز یاد غمش گو که بر گل رویش

Шунидае ки ҷаҳонии ҳазор дстонст

شنیده‌ای که جهانی هزار دستانست